مناجاتي با خدا
اي كه به كويت دل من شد اسير
لطف كن از بندة خود دست گير
ياد تو آرام دل زار من
رهروي راه تو شد كار من
باز دلم سوز و فغان از كرد
ناله زهجرت دلم آغاز كرد
شيفته‌ات گو به كجا رو كند
باز توئي روي به هر سو كند
زنده روانم بود از بوي تو
مرغ دلم مست سر كوي تو
سينه بسوزان و دلم آه ده
بر سر كويت تو مرا راه ده
رحمت تو بزم دل خسته ام
مرحم زخم دل بشكسته‌ام
ياد تو بر اين دل مسكين شفاست
ذكر تو در جان همه نور و صفاست